Między dziecięctwem a zdziecinnieniem

III    s z c z e c i ń s k i    z a l e w    m y ś l i     www.fundacja –dom-rodzinny.org.pl

 

Marcin Gajda

 

Konferencja

Między dziecięctwem a zdziecinnieniem

 

Skupimy się  na takim znaczeniu słowa „zdziecinnienie”, że nie będziemy mieli na myśli procesu demencji człowieka wcześniej dojrzałego i zintegrowanego, a kogoś, kto przybrał taką postawę intelektualną, emocjonalną (często nieświadomie) w wyniku specyficznego mechanizmu obronnego umożliwiającego uniknięcie niekorzystnych dla siebie okoliczności życiowych.

Dziecięctwo jest jeszcze bardziej pojęciem miękkim, subiektywnym, wywodzącym się z duchowości chrześcijańskiej, kultury judeochrześcijańskiej.Moje subiektywne zrozumienie znaczenia tego słowa: przez dziecięctwo rozumiem  pewną pozytywną wartość, postawę, którą dorosły niesie przez swoje życie i która czyni go człowiekiem dojrzałym. Zdziecinnienie to z kolei sytuacja dorosłego w której może się on znależć poprzez swój infantylizm, brak rozwoju. Zdziecinniały dorosły przyjmuje postawę lękową wobec świata znajdując sobie taką przestrzeń życiową w której nie musi podejmować wyzwań, które świat dorosłych stawia przed nim.

Musimy uważać w naszej dyskusji aby dziecka nie stawiać w opozycji do dorosłego w takim znaczeniu, źe każdy z nas  powinien jednak wyrastać z wieku dziecięcego ku dorosłej dojrzałości. Chcemy uniknąć takiego przeciwstawienia , które każe nam w dziecku dostrzegać same dobre rzeczy a u dorosłego jedynie jego wady i słabości.

 

Zdziecinnienie w opozycji do dziecięctwa, czy też zdziecinnienie jako karykatura dziecięctwa.

 

Zdziecinnienie Dziecięctwo
Postawa ucieczkowa, neurotyczna, związana z lękiem (który jest wyparty), radykalnie zatrzymująca w rozwoju ponieważ jest związana z unikaniem wszelkiego trudu i cierpienia (bez zgody na cierpienie nie ma szansy na rozwój, kryzys jest zaproszeniem do rozwoju) Pełna integracja, stan wolności, przede wszystkim wolności od siebie samego – brak lęków wizerunkowych

 

 

Osoby zdziecinniałe trafiają do gabinetu terapeuty  z powodów zaburzeń emocjonalnych i trudności w relacjach, ale na bardzo krótką chwilę, bo nie są w stanie znieść trudu rozwoju i nie mają wglądu w siebie – życie wyłącznie dla przyjemności

 

Osiągane na drodze wglądu i twórczego przeżywania kryzysów – rozwój permanentny związany z odzyskiwaniem wolności wewnętrznej

 

Życie dla radości z małych rzeczy

 

 

Brak głębokiego przeżywania rzeczy – brak wglądu i zrozumienia świata i ludzi

 

 

„Rzeczy są dla nas takimi, jakimi je przeżywamy” brak lęków egzystencjalnych związany z fundamentalnym zaufaniem, że wszystko, co mnie spotyka może mi służyć

 

Neurotyczność i niedojrzałość – często zależność wobec rodziców lub opiekunów

 

Integracja – podmiotowość, dziecięctwo wobec – życia, świata, jakkolwiek pojmowanego Boga

 

 

Religijność – związana z lękiem, będąca formą przesądu

 

Wiara – związana z zaufaniem

 

Niezdolność do wchodzenia w głębokie i trwałe relacje (izolacja lub zawieszanie, klejenie)

 

Suwerenność jako postawa umożliwiająca dojrzałe wchodzenie w relacje

 

Nierozdzielenie „ja” od uczucia, definiowanie siebie według uczucia, działanie „na uczuciu”

 

Umiejętność oddzielenia „ja” od tego co „ja czuje”

 

Brak dostępu do własnej wartości, a więc: niepewność lub arogancja

 

 

Dostęp do własnej wartości, która jest odbierana jako „nieskończona” i niezależna od „wyjdzie mi – nie wyjdzie” lub „co ludzie pomyślą”

 

Lęk, często ukryty, a więc przemoc, agresja – prostactwo

 

Łagodność i prostota

 

Brak poznania, bezrefleksyjność, nieprzytomność, odrzucanie

 

Poznanie kontemplacyjne, otwartość umysłu, zdziwienie każdego dnia, przyjmowanie, afirmacja

 

Lęk przed innymi, ksenofobia

 

Fundamentalne zainteresowanie odmiennością drugiego człowieka

 

Brak aspiracji – myślenie życzeniowe, życie fantazjami

 

Wszechmoc wynikająca z zaufania – nieograniczanie „swych” możliwości

 

Pomiędzy zdziecinnieniem a dziecięctwem jest cały świat osób „pomiędzy” – tych osób jest najwięcej.

Przesuwanie się od zdziecinnienia (infantylności) ku dziecięctwu umożliwiają:

wgląd, praca nad sobą polegająca przede wszystkim na nieunikaniu i aktywnym wchodzeniu w sytuacje trudne oraz  kontemplacja.

 

Marcin Gajda

Brak możliwości komentowania