Ruch Wiara i Światło

Wspólnoty międzynarodowego ruchu „Wiara i Światło” narodziły się z … odrzucenia. W 1968r. we Francji z diecezjalnej pielgrzymki do Lourde wykluczono rodziców z dwojgiem dzieci głęboko upośledzonych. Organizatorom tego wyjazdu wydawało się, że ci niepełnosprawni i tak niczego nie zrozumieją, a będą tylko innych rozpraszać w modlitwie. Przez parę następnych lat, rodzice ci wraz z Marie-Helene Mathieu i Jeanem Vanier przygotowywali międzynarodową pielgrzymkę do Lourdes dla rodzin z dziećmi niepełnosprawnymi intelektualnie.
Na to zaproszenie w 1971 roku odpowiedziało kilka tysięcy osób. Tam narodziła się idea międzynarodowego ruchu skupiającego osoby niepełnosprawne intelektualnie, ich rodziny i przyjaciół, który nazwano „Wiara i Światło”/często mylony z ruchem „Światło i Życie”/. Atmosfera radości jaką „najsłabsi” pielgrzymi zgotowali swoją obecnością w Lourdes, towarzyszyła cały czas temu wyjątkowemu spotkaniu, pomimo pozamykanych sklepów i kordonów policji z obawy przed …„wariatami”.

Tak 40lat temu były postrzegane przez większość społeczeństwa osoby niepełnosprawne intelektualnie, choć np. Jean Vanier od paru już lat zamieszkiwał pod jednym dachem z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie we wspólnocie l`Arche. Na „odjezdnym” uczestnicy pielgrzymki przyrzekli sobie, że po powrocie do swoich domów będą się regularnie spotykać, by „przedłużyć” to niezapomniane święto radości. Zanim wypracowano Kartę, nikt nie miał „w głowie” koncepcji tych spotkań; ich charakter odczytywano „na bieżąco”! Osoby niepełnosprawne intelektualnie dopuszczono „do głosu” w samych spotkaniach na skalę dotąd niespotykaną w Kościele jak i w społeczeństwie! Osoby upośledzone, kruche stanęły w centrum wspólnoty. To one będąc obdarowane w niemal doskonałym stopniu zdolnością bycia sobą: stawiały kłopotliwe pytania, za nic miały sztywne doktrynerstwo, wykazując przy tym dziecięcą odwagę i delikatność w relacjach z bliźnim, nieprzeciętną wrażliwość na wymiar duchowy życia. Z czasem uczestnicy ruchu zrozumieli głębsze przesłanie wspólnoty jako miejsca radości i przebaczenia.
Słabi stali się przewodnikami silniejszych stanowiąc współczesny komentarz do fragmentu z listu św. Pawła do Koryntian : „Bóg wybrał to co głupie w oczach tego świata aby… Dziś ruch „Wiara i Światło” ma charakter chrześcijański /40% stanowią wspólnoty chrześcijańskie nie katolickie/; nierzadko zdarzają się wspólnoty w których miejsce dla siebie znajdują przedstawiciele kilku wyznań /np.w Rosji , Wlk.Brytanii, /. Także niekiedy agnostycy, ateiści zauroczeni bezwarunkową akceptacją ze strony słabych przyjaciół, ich nadzwyczajną zdolnością nawiązywania więzi dali się porwać wspólnocie. Pojawiły się pierwsze próby zaistnienia wiar oświetlanej idei spotkań na gruncie społeczności islamskiej /Liban!/.

W Szczecinie wspólnoty ruchu „Wiara i Światło” są obecne od 1983 roku.Tworzą je osoby niepełnosprawne intelektualnie , ich rodziny i przyjaciele. Od tamtego czasu powstało sześć wspólnot(  od 15 do 25 osób w każdej ), które spotykają się regularnie w domach lub przy parafiach , aby razem świętować , modlić się ,uczyć się przebaczenia i akceptacji. Dwa razy w miesiącu wszystkie wspólnoty spotykają się na Mszy Św. w parafii Św. Rodziny na ul. Królowej Korony Polskiej(w każdą I i III sobotę miesiąca o godz. 12.00). Dwa razy do roku uczestnicy wspólnie przeżywają rekolekcje, w czasie karnawału bawią się na balu, a w okresie letnim wyjeżdżają na obozy do Starych Łysogórek , do wiejskiej zagrody , będącej własnością Fundacji Dom Rodzinny w Łysogórkach.

Link do strony szczecińskich wspólnot Wiara i Światło

Brak możliwości komentowania